• 27 มีนาคม 2560 - 19:43 น.
 ภาษาไทย  English สลับไปอ่านบทความ Prachatham ในภาษาอังกฤษ / ไทยโดยคลิกที่ปุ่มภาษาด้านซ้าย
ค้นหา:

คนไร้บ้าน อีกด้านของชีวิตที่มีทางเลือก

 วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 - 18:48 น.  |   ภาษา: ภาษาไทย   |   เข้าชม: 436 ครั้ง พิมพ์

 

ธนิกา แสงทอง นักศึกษาฝึกงานประชาธรรม



“ชีวิตคนไร้บ้าน” ภาพภายนอกที่เราเห็นกับสิ่งที่คนไร้บ้านคิดและเป็นอยู่จริงอาจไม่ตรงกัน บางคนอาจจะเป็นคนหาเช้ากินค่ำเหมือนชาวบ้านทั่ว ๆ ไป แต่เขาแค่ไม่มี "บ้าน" บางคนเต็มใจ และไม่เต็มใจ ออกมาอยู่ข้างนอกตัวคนเดียวสบายใจกว่าอยู่บ้าน สิ่งที่พวกเขาขาด คือ “Home” ไม่ใช่ “House” ก็ออกมาหาความสุขข้างนอกบ้านดีกว่า คนเหล่านี้ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเลือกเลยเป็นคนจร แต่เขาเลือกที่จะเป็นอย่างนั้นเองมากกว่า

ท่ามกลางสังคมในปัจจุบัน เมื่อมองย้อนดู อาจเป็นอีกปัจจัยให้ผู้แพ้กลายเป็น "คนไร้บ้าน"  ความนึกคิดของ “คนไร้บ้าน” สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญก่อนจะกลายเป็นคนเร่ร่อนไม่มี "บ้าน" ความต้องการจริง ๆ อาจจะไม่ใช่ความสงสาร ความเห็นใจ แต่เป็นโอกาสและความเข้าใจ ผู้คนส่วนใหญ่มักไม่ค่อยต้อนรับคนเหล่านี้ มิหนำซ้ำ บางคนกลับแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ส่วนน้อยที่จะเข้าใจคนเหล่านี้

ป้าอ้วน คนไร้บ้าน

เมื่อมีโอกาสได้ลงพื้นที่สำรวจคนไร้บ้านในเมืองเชียงใหม่ ทำให้เห็นมุมมองที่แตกต่างออกไป สิ่งสำคัญ คือ การได้พูดคุยกับคนไร้บ้าน ป้าอ้วน คุณป้าอารมณ์ดี หัวเราะเสียงดังวัยกลางคน ป้าอ้วนใช้ชีวิตเป็นคนไร้บ้าน- 4-5 ปีแล้ว เธอได้เล่าเรื่องราวชีวิต จุดพลิกผันที่ทำให้ออกมาใช้ชีวิตนอกบ้านว่า

"โดยส่วนตัว ป้ามีบ้าน มีพี่สาว มีหลาน มีครอบครัว แต่ว่าพอแม่เสีย พี่สาวอยู่อีกครอบครัวหนึ่ง พอแม่เสียป้าก็ไม่รู้จะอยู่บ้านทำไม แล้วป้าตัวอ้วนใช่ไหม จะให้ป้ามาทำสวนกับพี่สาวก็เป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าตอนแม่อยู่ป้าก็ไปทำงานในอ.จอมทอง พอแม่เสียป้าก็ไม่ได้ไป คือ รายได้มันไม่พอกับเราที่ต้องกินต้องใช้ ป้าเลยกลับมาที่เมืองเชียงใหม่ เพราะแม่มีเพื่อนอยู่ในสุสานช้างคลาน ป้าก็มาขออาศัยเพื่อนแม่อยู่ ประมาณปี 50 แล้วข้างบ้านเขารับซื้อของเก่า ป้าก็เลยยืมรถเขามาเพื่อใช้เก็บของเก่า  เขาก็สอนป้าเรื่องการเก็บของเก่า พอปี 51 ป้าก็ซื้อรถ รถคันที่ใช้อยู่ทุกวันเก็บของเลี้ยงตัวเอง เวลาพี่สาวมีอะไรเขาก็จะโทรมาให้กลับบ้านนะ ป้าก็จะกลับไปหาเขา แค่นั้น พี่เขยเสียป้าก็กลับ เขาบอกให้ป้ากลับไปอยู่บ้านกับเขา ป้าไม่เอาป้าไม่ชอบ" ป้าอ้วนเล่า

ศูนย์พักพิงคนไร้บ้าน เชียงใหม่

ปัจจุบันป้าอ้วนอาศัยอยู่ที่ศูนย์พักพิงคนไร้บ้าน เชียงใหม่โดยป้าอ้วนเล่าว่า "ที่ศูนย์ฯมีอยู่ 12 คน ก็ไป ๆ มา ๆ เมื่อก่อนป้าจะนอนตรงเนินท่าแพ เพราะหนึ่งปลอดภัย อย่างเรานอนอยู่ กลุ่มพวกวัยรุ่นมาปาขวดใส่เรา มาท้าตี แต่เดี๋ยวนี้ก็แยกย้ายที่นอนกันแล้ว อย่างลุงจอมเพื่อนป้าแกก็ไปนอนที่อื่นก็จะมาเอาข้าวที่วัด เย็นก็มากวาดลานวัด ช่วยพระ แล้วก็ขอข้าวไปกินแต่แกก็ทำงานนะ ไปก่อสร้างบ้าง รับจ้าง ช่วยงานกาดเมืองใหม่บ้างแล้วเขาก็จะได้ตังค์"

ป้าอ้วนยังกล่าวต่ออีกว่า "ปัญหาใหญ่ของคนไร้บ้าน คือ คนกินเหล้าเขาจะกินเหล้า อย่างเพื่อนป้านี่หาตังค์ได้คือเหล้า ไม่มีข้าว คือไปวัด แล้วก็ทำงานให้วัด เขาเลิกไม่ได้ อันนี้คือปัญหาจริงๆของคนไร้บ้าน"

เมื่อถามว่าป้าอ้วนว่า ไม่อยากกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัวหรือ ป้าส่ายหน้าทันทีและบอกว่า "ป้าทำอย่างนี้ ป้าหากินเองได้ ป้าไม่อยากเป็นภาระให้เขา อย่างตอนที่แม่ยังอยู่เราก็มาหาแม่ มันเหมือนมีแรงดึงดูด เดี๋ยวนี้ มันไม่ใช่แล้วจริงๆ ป้าอยู่ไม่ได้ ไม่ไหว เพราะอย่างตอนนี้ป้าหาของขายวันหนึ่งได้ 100 ไม่ถึง 100 บ้าง อยู่อย่างนี้สบายกว่า ถ้าต้องไปอยู่อย่างนั้นแล้วอึดอัดหายใจไม่สะดวก อยู่บ้านคนอื่นนะ อยู่อย่างนี้สบายใจกว่า แต่อยู่ศูนย์ใช้ความอดทนเยอะนะ คิดว่าอยู่กับพ่อกับแม่พี่น้องเรายังทะเลาะกัน โอ้โฮ ในศูนย์นี้ทะเลาะกัน 24 ชั่วโมง จะเอาเวลาไหนตี 1 ตี 2 ตี 3 เรื่องจิปาถะ แต่ทะเลาะกันแล้วก็แล้วกันนะ(หัวเราะ)"

นี่คือหนึ่งเสียงสะท้อนจากคนไร้บ้าน เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ทำให้เธอเลือกเส้นทางชีวิตข้างถนน เพราะต้องการอิสระ แต่นี่ก็เป็นเพียงเสียงส่วนหนึ่ง ยังมีคนไร้บ้านอีกจำนวนมากที่ต่างออกมาใช้ชีวิตด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน บ้างถูกบังคับเพราะความไม่ต้องการของพี่น้อง บ้างติดเหล้า ติดยาเสพติด หรือมาตายเอาดาบหน้าหางานทำดิ้นรนในเมืองใหญ่ บางคนไม่อยากให้สัมภาษณ์ ทั้งๆที่เรามีอาหารให้ แต่ก็ไม่ผิดที่เขาจะไม่ให้สัมภาษณ์เพราะเขาก็คือพลเมืองคนหนึ่งที่มีสิทธิที่จะปฏิเสธ เขาก็เป็นคนเหมือนกับเรา เขามีสิทธิเสรีภาพที่จะแสดงออก.

ปรับขนาดตัวอักษร:

ผู้เข้าชมมากที่สุด
จากพระเจ้าอโศกถึงชาวเมืองน่าน ว่าด้วยความใจกว้าง
 เข้าชม: 14,752 ครั้ง  |   วันที่ : 5 มีนาคม 2558 - 10:26 น.